#howto: Muren van water, hoe omarm je ze

Opinion // posted 14-04-2020

Een tweede leiderschapsreis naar Gambia in april 2020. Ik zag het wel zitten. In september begonnen we deelnemers te werven en in februari zou de voorbereidingsreis plaatsvinden. Alleen al vanwege de kans om twee keer naar mijn geliefde Gambia te gaan was ik heel blij met dit plan.

Maar er zaten hier ook wat risico’s aan vast. Een open-inschrijvingsprogramma werd de afgelopen jaren steeds moeilijker om vol te krijgen. En de werving van deelnemers kostte veel energie. Alhoewel de programma’s zelf altijd fantastisch en de moeite waard waren. Alleen al om die reden stapte ik er vol goede moed in.

We begonnen LinkedIn te overladen met blogs, video’s en testimonials van deelnemers van voorgaande jaren. Allemaal enthousiasmerende verhalen vol positiviteit en spanning. Af en toe werd er nieuwsgierigheid getoond. Kort daarna besloten ze toch niet mee te gaan. Te duur, te ver weg, data kwam niet uit. Allemaal redenen. Allemaal begrijpelijk. Maar we bleven steeds steken op twee van de tien beoogde deelnemers.

Februari kwam er ineens snel aan. Wat te doen? Het programma voorbereiden met een grote kans het toch te cancelen? Op de avond van mijn vertrek naar Gambia om de reis voor te bereiden besloten we het af te blazen. En ineens hoefde ik niet te werken. Het werd n(i)etwerken in plaats van werken. Genieten van zon en zee in plaats van groepen begeleiden. Tijd doorbrengen met een vriendin in plaats van de deelnemers.

Ik was blij met de duidelijkheid. Als ik werk, wil ik dat ook zuiver, open en voor de volle 100% doen. Maar na een paar dagen drong het tot me door dat de beslissing meer voor mij betekende dan ik dacht. Naast omgaan met de teleurstelling van mensen in Gambia en Nederland, sloot ik ook een tijdperk af. Na 15 jaar leiderschapsprogramma’s in Gambia, kwam hier een einde aan. Het besluit om nu het programma niet door te laten gaan was voor mij ook het besluit om dit soort programma’s in de toekomst niet meer te doen.

Opeens was ik er toch verdrietig over. Afscheid nemen van iets wat mij aan het hart ligt en veel gebracht heeft: de verbindingen die gelegd zijn, de lessen die ik geleerd heb, de vele vriendschappen die zijn ontstaan en de mooie initiatieven die levens veranderd hebben. Toen ik mijn verdriet deelde realiseerde ik dat ik afscheid nam van een vorm en niet van de essentie: mijn oprechte interesse en liefde van en voor mensen.

Deze realisatie versterkte zich toen ik een duik nam in de Atlantische Oceaan. Ik kon naar de golven kijken als naar het leven. Er komt een golf aan, die groter en groter wordt, huizenhoog. Durf ik bij die muur van water te blijven of zwem ik er van weg? En dan slaat de golf om, hij slokt me op, overspoelt me, sleurt me mee, water komt in mijn neus, mond en oren. Ik zie even niets, het zout bijt in mijn ogen. Hoestend en proestend kom ik weer boven water, dichtbij het strand. Ik fatsoeneer mijn bikini, sta op en loop het water uit.

Ik sta veilig op het harde zand. Waar het water zich terugtrekt naar de zee om opnieuw een golf te worden. Het beeld van de grootse golf van daarnet roept vragen bij me op: Is dit hoe ik om wil gaan met de dingen die mij overkomen? Kan ik hiervan genieten of word ik bang voor een volgende golf? Het leven zit namelijk vol met volgende golven. Soms zie ik ze aan komen en vaak zijn ze onverwacht, groot, heftig, met veel druk erop of juist kabbelend.

Ik stap de zee weer in. En loop de volgende golf tegemoet, en nog een en nog meer. Iedere keer bedenk ik een andere manier om met de golf om te gaan. Ik spring er overheen, duik er tegenin, zwem mee op de stroom, blijf staan en laat me omverduwen, laat de klap tegen me aan komen vol in mijn buik, zoek een ondieper deel op en laat het water lieflijk over me heen stromen.

Het kan allemaal en het is allemaal oké. Sterker nog ik kan van iedere manier genieten. Ik word steeds blijer, loop steeds weer richting die hoge golven, die muren van water die me omarmen bij het omslaan. En wat is het leven mooi als ik alle manieren die er zijn kan waarderen, kan laten gebeuren, ervan kan genieten ook al is het niet altijd comfortabel. En niet hoe ik het in eerste instantie had bedacht. Het leven zit vol golven dus we kunnen er maar het beste van maken.

Geschreven door Annet van de Laak

< Back to stories overview

Contact

Better Future
Woudenbergseweg 41
3711 AA, Austerlitz
the Netherlands
+31 343 449300
intouch@better-future.com