#opinion: Waar vind je nog heil en verlossing?

Opinion // posted 17-03-2020

Aantrekkingskracht
Onlangs was ik sinds lange tijd weer eens in een klooster. Een lang gekoesterde wens om me weer eens op te laden en te bezinnen in een spirituele omgeving. Met een propedeuse in theologie op zak, heb ik wel iets met religie. En ook het klooster spreekt me (tot grote zorgen van mijn kinderen) wel aan.  Het idee dat mensen zich terugtrekken uit het hectische leven van alledag om zich te bezinnen op de wereld heeft een soort van aantrekkingskracht op me. 

Maar op het moment dat ik door de deur van het klooster stapte en me realiseerde dat ik me in een ‘achter het slot’ klooster bevond kreeg ik het ook benauwd. Het idee dat je vroeger als jonge vrouw, meisje eigenlijk, je voorgoed terugtrok achter de kloosterpoort, afscheid nam van je familie en geen contact meer met de buitenwereld mocht hebben, vond ik zelfs ronduit claustrofobisch.

Gedurende het weekend kon ik dat beeld gelukkig van me afzetten. Maar mijn Godsbeeld daarentegen werd naar alle kanten gestuiterd. Het beeld van de Almachtige God vond ik net als tijdens mijn studie theologie erg beklemmend. Gelukkig gold dat voor veel van de mensen die aanwezig waren. Een van de deelnemers zei het zo mooi: kun je de kwetsbaarheid zien in de ander? En zou dat niet de God zijn die heel dicht bij ons staat?

God in de ander
Dat is waar het voor mij ook over gaat, God in de ander zien. En wat mij betreft hoeft dat niet altijd via een God. Dat kan ook rechtstreeks. In het contact van mens tot mens, van hart tot hart. In het besef dat we allemaal maar kwetsbare wezens zijn, die afhankelijk van waar we zijn groot geworden en onder welke omstandigheden we zijn opgevoed, in essentie het beste willen voor onszelf en de ander. Dat opnieuw te ervaren maakte het weekend al meer dan waardevol.

Dat bracht nog een gedachte bij me teweeg. Vroeger keken we naar God en de Kerk om de problemen in de wereld op te lossen. Bracht een collecte op zondag ons tijdelijke verlossing van onze eeuwige schuld. Konden we daarna opgelucht ademhalen en doorgaan met ons leven alsof er niets aan de hand was. Maar dat kan niet meer. Er is van alles aan de hand.

Zoals Jeroen Smit (auteur van Het grote gevecht: & het eenzame gelijk van Paul Polman) het zo mooi omschrijft: “Zolang er armoede is kan er geen duurzaamheid zijn. 1% van de mensheid maakt zich zorgen om het eind van de aarde, 99% om het eind van de maand”. Die opmerking komt wel binnen. Want waar blijven we dan met ons Westers gekleurde geweten dat het zo echt niet langer kan met het uitputten van de aarde? Hoe moet het dan wel?

Een big bang
Een van de inzichten die ik deelde met mijn mededeelnemers aan het einde van het kloosterweekend was niet mijn geloof in God maar mijn geloof dat we voortkomen uit een big bang. Toen die ontplofte werden we allemaal losse deeltjes, maar met een intrinsiek verlangen om weer bij elkaar te horen. Als we die losse deeltjes, de mensen met oprechte intenties, bij elkaar brengen en ze verbinden met hun diepste kern ontstaat er ruimte om te werken aan de issues in de wereld.

Maar we hoeven de komende weken niet meer naar het klooster om ons te bezinnen. Het COVID-19 virus brengt de wereld abrupt tot stilstand. Opeens behoren we tot de 99% van de wereldbevolking die zich zorgen maakt over het einde van de maand. Dat brengt een hoop vragen, onrust en ook een nieuwe solidariteit met zich mee. Waarin we noodgedwongen tijd hebben weer bij de ander en ons zelf stil te staan. Waarin menselijkheid en verbinding (virtueel of niet) centraal staat. Waarin het collectieve het persoonlijke belang overstijgt. En we weer de ruimte hebben om met elkaar contact te maken. Vanuit onze diepste kern. Want dan dienen échte innovatieve oplossingen zich aan. En kunnen we ons samen inzetten voor een betere wereld.

Geschreven door Jolanda Holwerda

< Back to stories overview

Contact

Better Future
Woudenbergseweg 41
3711 AA, Austerlitz
the Netherlands
+31 343 449300
intouch@better-future.com